Σάββατο 3 Ιανουαρίου 2015

H Tέxνη Tou

Γυρνάω το κορμί μου κάτω απ'τα σκεπάσματα... Τα δάχτυλά του γλιστράνε στο γοφό μου και απομακρίνονται ασυνείδητα... Έρχομαι πιο κοντά. Είμαστε πρόσωπο με πρόσωπο. Τραβάω τα σεντόνια. Τον φιλάω στη μύτη πεταχτά λες και κάνω αταξία. Ανοίγει τα πρησμένα από τον ύπνο μάτια του, με τραβάει πιο κοντά, ανασαίνει στο λαιμό μου, μυρίζω τα μαλλιά του. Ερωτευόμαστε. Μπλέκω τα χέρια μου και τραβάω το κεφάλι του πάνω μου, σαν να λέω είναι δικός μου... "Νιαουρίζω."
Μου τραβάει τα μαλλιά, σαν να λέει είμαι δικιά του . Ανατριχιάζω. Σηκώνω το πόδι μου πάνω στο δικό του και εκείνος σαν ανταπόδοση με αρπάζει και μου γλυκαίνει το λαιμό. "Αχ..."
Γυρνάω ανυπόμονα... Πιάνει τα χέρια μου πίσω από τη πλάτη μου, με φιλάει στην ωμοπλάτη, με δαγκώνει, με σφίγγει, τρέμω (!) σαν χορδή από κιθάρα που με βασανίζει ηδονικά στο ρυθμό του.
Αρχίζει να κατεβάζει το καβάλο μου, λες και ξετυλίγει κάποιο λαχταριστό γλυκο. Με χαϊδεύει προκλητικά. Τεντώνομαι προς το μέρος του με νάζι. Παρακακολουθώ τον εαυτό μου να απολαμβάνει το αγγιγμα του. Ακούγεται το πρόστυχο γελάκι του στα αυτιά μου, καθώς μου πιπιλάει το λοβό. Γλύφει τα δάχτυλά του και αγγίζει το στέρνο μου, αφήνοντας μία αύρα επιθυμίας. Γραπώνω με τα νύχια μου το χέρι του, σαν γατί που βρήκε αυτό που θέλει, και το φέρνω ανάμεσα στα στήθια μου. Τρυπώνει μέσα από το ρούχο και παίζει με τον αφαλό μου γαργαλιστικά. "Μη!" 
Μ'αρπάζει στο άκουσμα αυτής της λέξης και ανεβαίνει πάνω μου σαν κυριαρχικό λιοντάρι. Τα σεντόνια πέφτουν. Κρατάει το λαιμό μου, ανεβαίνουν οι παλμοί στο πρόσωπό μου, η ανάσα μου κοντεύει να κοπεί, υποκύπτω. Απλώνω τα χέρια μου και αφήνω τις γρατζουνιές μου στο κορμί του. Πιάνει τα χέρια μου και τα σηκώνει ψηλά. Οι καρποί μου κλειδώνουν μες τις παλάμες του. Πυρετός! Αρχίζει να με τσιμπάει με τα δόντια του δημιουργώντας κόκκινα σημάδια. Έχω γίνει ο καμβάς του, δέχομαι κάθε δημιούργημα του πάνω μου, να νιώθω τη τέχνη του στο κορμί μου. Βαριανασαινω και σφίγγω τις γροθιές μου δυνατά! Μπιγω τα νύχια στις παλάμες μου και απότομα ξυπνάω.
Είμαι ιδρωμένη. Είμαι στο κρεβάτι.
Πιάνω το φλιτζάνι του καφέ και αναρωτιέμαι... that somebody...



Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2014

Η aλλaγμένη γνώση...

Κι αν ακόμα ήξερα τι θα επακολουθούσε;
Δεν ξέρω αν τα ίδια βήματα θα έκανα στη διαδρομή μου,
αν ήξερα, θα ήταν ένα αλλιώτικο μάθημα που θα έπρεπε να πάρω
και δεν νομίζω να έκανα τις ίδιες επιλογές...

Καμιά φορά εύχομαι να ήξερα...
Μα και αν ήξερα, και έφτανα σε ετούτο το σημείο,
πιο έντονο και πιο βαθύ θα ήταν το μάθημά μου,
για να θυμάμαι άλλη φορά τη γνώση που έχω ήδη.

Ίσως είναι καλύτερα που δεν ξέρω,
θα με έπιανε καημός να σκονταύτω ενώ ξέρω.
Τώρα όμως, θέλω να ξεγράψω ότι έμαθα,
ότι με έμαθαν, ότι γνώρισα, και ότι ξέρω.

Εύχομαι να μάθω χωρίς να πάθω
γιατί πια μπορώ να πω πως ξέρω να το εκτιμώ.
Να αγαπάω και να αγαπιέμαι!
Ελεύθερη από κάθε τι πικρό και ανεκπλήρωτο.

Είναι θείο δώρο να μπορώ να ταξιδεύω στης αγκαλιάς σου τα όνειρα...
Ευχαριστώ για αυτό που ζω.
Εύχομαι να μάθουμε χωρίς να πάθουμε...
Το ομολογώ, Σ'αγαπώ!


Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2014

Φτερωτά μακροβούτια!

Υπάρχει ένα κενό. Ένα κενό που ξεκινάει από το νου και οι απολήξεις του φτάνουν ως το κέντρο του θώρακα.
Σκέψεις που πηγαινοέρχονται στη βροχή και αφήνουν πατημασιές λάσπης στο καθαρό χαλί μου. Δημιουργούν ένα αχανές ρεύμα σύγχυσης που δυσκολεύομαι να διαχειριστώ, και απλά το αφήνω να αλωνίζει ανεξέλεγκτα. Μία ακαταστασία σε συσκευασία ενθουσιασμού και ανυπομονησίας. Η κορδέλα είναι πουά. Πάντα μου άρεσαν αυτά τα χαρούμενα χρώματα, με λευκές βούλες σε κορδέλες ή και κούπες του καφέ. Βέβαια τώρα ο καιρός υποστηρίζει άνετα ζεστή σοκολάτα και σκυλίσιες αγκαλιές. Ο χρόνος πάλι δεν το υποστηρίζει. Τι τον έπιασε και τρέχει έτσι ξαφνικά? Από τη μία μου αρέσει, γιατί όσο πιο πολύ τρέχει, τόσο πιο παρελθόν γίνονται όλα όσα είχαν υπάρξει. Από την άλλη... Από την άλλη δεν προλαβαίνω να γευτώ αυτή τη ζεστή σοκολάτα παρέα με το σκύλο μου. Οι σταγόνες χτυπούν το τζάμι στο παράθυρό μου, σαν να μου λένε κοίταξέ μας, χορεύουμε για σένα...
Κι όμως, το κενό. Αυτό το κενό υπενθυμίζει πως δεν θα έπρεπε να υφίσταται. Σκεπάζεται προσωρινά με κάποιες ρομαντικές σκέψεις, και οι απολήξεις μοιάζουν πιθανό να μετριάζονται κατά πολύ. Μα το κενό συνεχίζει να υπάρχει. Το γυροφέρνω στο δωμάτιο, αλλάζοντας θέση στα έπιπλα. Κάτι μου μπλοκάρει την κατανόηση της κατάστασης, και έτσι ανακαινίζω τη σειρά τους.
Όχι, το κενό δεν δημιουργήθηκε από κάποιον έρωτα. Άλλωστε όλοι ολόκληρα είμαστε που προσπαθούμε να βρούμε συνοδοιπόρο στο χάρτη της εξέλιξης. Το κενό πηγάζει από μένα. Αφήνω τα χέρια μου να γλιστρήσουν στην αντανάκλαση του καθρέφτη μου... Διαλογίζομαι με τον εαυτό μου. Τι θες; Διάλεξε τι θες και κάνε το, λέω με τα μάτια. Έχεις ακρωτηριάσει την ύπαρξή σου για ακόμα μία φορά: Σκέφτεσαι υπερβολικά, δρας ελάχιστα. Βήχω για λίγο.
Αφήνω το χρόνο να πρωταγωνιστήσει στη δική μου ζωή. Υπνωτίζομαι από το πόσο όμορφα τα καταφέρνει. Όχι για πολύ. Φτερωτά μακροβούτια μες τη ψυχή μου αποδεικνύουν πως μόνο όταν καβαλικεύω τη ζωή νιώθω γεμάτη. Ναι, η ζωή είναι ένα ζωηρό άλογο.